ورق نمی خورد این پیراهن

تنها همین یک برگ

پاییز بود

من از بهشت بیزارم

از بهشت بیزارم

و از فرشته ها می ترسم

ترس کودکانه ی من

در کتابی از بادها  برافراشته

هر برگ ،

                  - صدایی در دست هایش می تکاند

و می داند ،

-         پاییز زرد نیست 0

پاییز دختران ایل من

چهره ات را احترام خواهم کرد

دور از خطر بهشت

برگ در من می ریزد 0              

پ . ن 

به پی نوشت عادت ندارم اما با توجه به نقدهایی که بصورتی جدی و زیبا صورت می گیرد ، خواستم  تاکیدی داشته باشم بر اینکه :    

                                         دست و قلم مهربانتان را می بوسم                

بوسیده بودمت کاش

. . . .

آنچنان که در منی و نیستی

تا آرزوی دوباره را ، دانه کنی

ما همه با هم گریه می کنیم

- دری گشوده ازاین  دریا

با بادبان کشتی هایی که ملاحانش ،

شعر و شب را دوست دارند

این که ناگهان

اطلسی پنهان در باد  . . .

می بینی ؟

نامت را تقویم سنگ می کنند

پوستم را به تو می چسبانم

انگشت هایم برای نوشتن مور مور می شود

حروف کتاب هایت را گم می کنی

کلمات را نفس می کشی

وقتی باد نمی آید

تو نفس می کشی

ومرگ

سپید و هراسان ،

 از تو می گذرد

روی پیراهنم

               -  فرسنگ هایی از ریگ را

قلاب دوزی کن

و یک ماه مرده

با شیون ها یش

هر چند ناگزیر

من باد را به سکوت می بافم

در ساحل فرات

امپراطور آفتاب می گیرد

روزی در روزی

با گسل هایش ساکت

با چشم مار ها و سنگ نوشته های نینوا

بیابان و زهر و گاو های بالدار

بر روی پیراهنم

                   - تصویر یک اسب را قلاب دوزی کن

و یک توسکا ،

که از بقیه ی جهان ،

      ـ آب می خواهد

این ماه مرده  در میان تنم چه می کند ؟

انگشت های شکاک

از باد می پرسند

انگشت های با لغ

حافظه ات را به دریا می ریزند

روزهایم را به تو قرض می دهم

و رو یاهایم را

از باد اگر می پرسی ؟

کلیدها خواب چکاوک را

ناگشوده رها کردند