علي جهانگيري

قايقم را ....

قايقم را در بلندترين قله

در سکوت اول کاشته ام

با صدای طبل هايی که بر تن آهو ميدود

گندم سياه مادر

بختی بافته در سيب

نه عنکبوت

نه آتش

پدر دويست سال گريه کرد

پدر گرسنه نبود

باغ سيب

در اندام اقيانوس

                    تلف می شد

 

                                                                گرگان

                                                                زمستان ۸۲