علي جهانگيري

به نیما صفار

 

 

 

 

 

 

. . . .  و مرد ، خود مرده بود . . . . .                                                     : حسنک وزیر؛ « بیهقی » 

 

  

ربودن چک چک باران ،

لکنت روز

             ،خالی ام می کند .

بر این حوالی می گریم

و لحظات خلاصه

در شمارش کم می آید

 .نه زردها از آفتاب گردان بود

 نه قرمز؛ خانه ی برگ

ازقطره ی گلی طفره نمی روم

خالی می شوم

صدای ترقه و تکثیر

 شفای آتش در شب چهارشنبه

 تف کرده ام در خون شب؛

بر زنده می گریم .

 

 

                                                             اسفند ۸۶               


چه کسی . . .

چه کسی در سینه هایش 

                        پسران قوی. . . .

چه کسی در رودخانه

                        دست هایش را پهن می کند ؟

آسمان خیس می افتد روی پیراهنت

 و تلاوت پسرانت

بر شاخه های مار

  خیس می افتم روی پیراهنت

 و در این فراوانی

            - مرگ مغلوب می شود

 سوال و خیس می افتم

 علاج آخرین واقعه. . . . 

  شفامی بخشم به  لکه ای

 که بین دو انگشتم

 نام شعر می گیرد .