علي جهانگيري

((بیانیه))

 

 

 

                                               

 

یقینا من بودم !

آنکس که در دست های لاغر ترس

پناه گرفته بود

و به نرمی امید

دعا می کرد .

 

دعا کردم !

در آسمان و عناصر ،

دعا کردم به ساکنان نامرئی اشیاء

و اتحاد مردهای مرده

 

آن که در موهایت

بهار و ترس های من !

خدا خوابیده است ،

و در خواب هایش ،  دیگری

- کار را ادامه خواهد داد .

 

در خلوت زانو می زنم ،

دروغ نیست ، پاکیزه ایم !

ترسیده ایم و کاغذهای ترسو

سپید می مانند

و شیطان باید

به فکر جلد ملت دیگری باشد

 

 

سال های محبوب زهر

به استخوان می ریزد

مهارت سوزان هرزگی !  

پسران خون شعله ور

بر تخت ماده گرگ . .

 

هر چند بر مرمر نمناک دعا

گریستیم ،

- مدرسه سکوی اعتراف نداشت !

و آگوستین هفده قرن پیش

چهره اش را جشن گرفته بود .

 

تک تک و همیشه

کشیش و گناه درختان

حافظه ی موریانه

اوراق مقدس را از بر می جود

 

به میهمانی درختان

زبان آویزان سگ ها

رد آسمان  را می گیرد

 

سبز نرو

سامری به جادوی عصا

شاعر به بوی دعا

بالا می آورد .

 

خدا در روز مرده

خوابیده است

 

                                                     

                                                                                      زمستان 83