علي جهانگيري

باران حسود نيست

 

 

فرياد مي زند

 

و اين سكوت هم تمبر مي خورد

 

پرنده هاي هرزه

 

هواي بالاي تخت را اشغال مي كنند

 

شكاف لايه ي اوزون

 

 مربوط به همين جا است

 

جيك جيك مي كنند

 

گنجشگ هاي عياش

 

در باغچه ي خانه ي ما

 

 هفت كوه

 

هفت درياي كارتونی

 

 گنجشگ هاي عياش

 

 سياست مدار مي شوند

 

 روي زبان پنجره

 

 سياه مي چرخد

 

و ابري وسط خط عابر پياده

 

 درد زائيدن دارد

 

خطوط زود گذر نامرئی

 

 به تندي ريحان

 

 در دهان كودك

 

 همه ي درها از جنس بادبود

 

داركوب به باد مي كوبد

 

 و پروانه روي عقربه ها

 

 تخم مي ريزد

 

هميشه پهناي عاقل خيابان

 

دوشيزه را حراج مي كند

 

 پنجره ي بسته پر از بخار

 

  طعم ريزش بوسه روي  شيشه

 

 همسرم نخواهد گذاشت

 

  فرياد مي زنم

 

باران حسود نيست  

 

 

                                                                                       زمستان 83