علي جهانگيري

در عصر يكشنبه

در عصر يك شنبه

 

 

بانوي دعا

در عطر چاي و بلوغ

با حسرتي از بهشت و آغوش

آغوش اما

از جهنم و گلبرگ

 

نفس اين گل . نور خنك ستاره . و دست هاي طلايي شهريور. پرتاب مي شوم در عصر يكشنبه . و مي ريزم . حسرت آغوش و نوازش در خواب هايم بيدار مي شود.

بلند مي شوم . در خواب هاي قالي . كه جوانه مي زند و طعم تازيانه را در رگ هايم مي پراكند..

قدرت ساكت گل. دريچه اي براي سال ها سوگواري .  و غنچه هاي دردناك كوچك .عصر يكشنبه . در  بوته هاي روشن تا بستان . كه خم مي شوند . و باد را  . در پنهان ترين  گلبرگ هايشان  . هراسان مي بوسند.

برگي از افرا . دستي پر از فلزات گداخته  . با دو ماهي ساكت . كه حسرت چيدن را . در انگشت هاي

بازيگوش بيدار مي كند.

بيدار مي شوم . در اين هواي بي طرف . با اسبي سياه . كه از يال صحرا مي آيد . اسبي سياه . با حسرت نوازش در يال هايش 0000

در دور دست . تنها . پرنده اي سپيد . آرام آرام مي گريد . بر شانه هاي اسب . و گل هاي قالي كم كم نفس مي كشد . در عصر يكشنبه0

 

                                                                           

                                                                  شهريور 83  بندر گز