قايقم را ....

قايقم را در بلندترين قله

در سکوت اول کاشته ام

با صدای طبل هايی که بر تن آهو ميدود

گندم سياه مادر

بختی بافته در سيب

نه عنکبوت

نه آتش

پدر دويست سال گريه کرد

پدر گرسنه نبود

باغ سيب

در اندام اقيانوس

                    تلف می شد

 

                                                                گرگان

                                                                زمستان ۸۲ 

/ 5 نظر / 21 بازدید
روح اله رجبی

سلام آقاي جهانگيري.خوشحالم که به وبلاگتان سر مي زنم.البته دير خبر دار شدم.به هر حال مشتاق ديدار شما هستيم.به وبلا گم هم سر بزنيد تا از نظرات شما استفاده کنيم.

من

به ما سر بزنيد

مهدي خطيري

سلام عزيز ممنون از صحبتهايت اما تو هم ميدانی و می دانم که خوب ميفهمی که گاهی اوقات بايد خنجر زبان را از نيام بيرون کشيد اما نزد تا آن عده که می دانی بفهمند که اگر اذن بيايد همه شان به بادی برفنايند . دوستت دارم يا علی

جعفر خاندوزي

سلام حاجی شما هنوز هم برای من حاجی هستيد . ای کاش می شد نه مثل گذشته که به اندازه گذشته آن روزها از راهنمايی های شما استفاده کنم . چه کنيم؟ آب رفته به جوی برنمی گردد . از اين که وبلاگ داری خوشحالم. اگر به وبلاگ من هم سری بزنيد خوشحال می شوم. قربان شما